Czej méwë lecą do kraju, pogoda ùcëkò z raju. Czej wamë sedzą w szpëcach drzéwiãt, bãdze pogoda, a czej òne sã chòwią niżi we wietwie, bãdze szlaga.
Wrona kracze, będzie deszcz.
Opis miejscowości w Szwajcarii Kaszubskiej.
"Nima Kaszub bez Pòlonii, a bez Kaszub Pòlsczi. "
Hieronim Derdowski, cytat z "Wòjkasyn ze Słôwòszëna Dr Florian Ceynowa"
Miejscowość położona na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego, nad Jeziorem Sianowskim, znana od czasów pogańskich, jako miejsce zamieszkania najpotężniejszych kaszubskich czarownic, oraz odbywających się sabatów czarownic. Od XV wieku – znane miejsce kultu Maryjnego. Jak doszło do tej zmiany, mówi legenda opisana przez Janinę Saszyńską w zbiorze legend kaszubskich pt. „ W krainie słonych wiatrów”.
Najwyższe wzniesienie regionu Szwajcarii Kaszubskiej. Wzgórza o wysokości 331 m n.p.m. jest położona w lasach przy wsi Szymbark.
Pochodzenie Gryfa
Gryf w herbie pomorskich regionów i miejscowości, a także dynastii Gryfitów, panującej w średniowieczu na Pomorzu, jest mitycznym, uskrzydlonym zwierzęciem o głowie orła, ciele lwa i oślich uszach. Stworzenie to występuje zarówno baśniach, jak i w literaturze Z jego pochodzeniem związanych jest wiele legend.
Dwie z nich spisał Franciszek Sędzicki, pomorski literat i dziennikarz działający w latach 1920 – 1957.
Jedna z opowieści mówi, że Gryf powstał podczas tworzenia świata przez Pana Boga, jako efekt pomyłki. Gdy Pan Bóg zajęty był formowaniem postaci różnych stworzeń, przeszkadzał mu w tym zły duch, Przegrzecha, wyśmiewając poszczególne figury. Pan Bóg zdenerwował się, a anioł – asystent podał ciało lwa do części ciała orła. Gdy Przegrzecha znowu zaczął się śmiać, Gryf otrzymał ośle uszy do kompletu.
Miejscowość leży w malowniczym miejscu, gdzie pod szosą przechodzi Radunia z Małego do Wielkiego Bródna.
Miejscowość leży na południe od Chmielna i na południowo-zachodnim brzegu jeziora Kłodna, niedaleko ujścia z tegoż jeziora Raduni, która stąd dąży do Małego i Wielkiego Bródna.
Za wsią wznosi się znaczne strome ku połudn.-wschodowi wzgórze, zwane Dziewiczą Górą, 225 m n.p.m., miejsce kultu przedchrześcijańskiego.
Wieś obszaru 1 300 ha. Pod względem historycznym Chmielno za czasów książąt kaszubskich aż do roku 1309 było kasztelanią tej samej nazwy. Wymieniono Chmielno po raz pierwszy w dokumencie z roku 1220; Parafia w Chmielnie należy do najdawniejszych na Kaszubach.
Miasto powiatowe od roku 1923, do tego czasu gmina wiejska z niemieckiego panowania 3000 mieszkańców. 31 grudnia 2009 roku miasto miało 14 951 mieszkańców, aktualna liczba to około 17 tys.
Miejscowość klimatyczna 220 m nad poziomem morza, oddalonego o 33 km, położona na zwałach morenowych ostatniej epoki dyluwialnej. Herb miasta przedstawia głowę czarnego gryfa z czerwonym ozorem na niebieskim tle, nad głową siedem gwiazd srebrnych, pięciokątnych. Kolory chorągwi: niebieski, biały i czarny.
- Niedaleko rezerwat krajobrazowy „Jar rzeki Raduni”, który należy do najpiękniejszych zakątków Pojezierza Kaszubskiego.
- Kościół Rzymskokatolicki pw. Św. Michała Archanioła w Kiełpinie
- Zamek nad Jeziorem Rekowo, łączy on w sobie różne style architektoniczne. Budowę rozpoczął artysta plastyk z Gdańska przy końcu lat 80, XIX wieku.
Zobacz zdjęcia zamku z 2011 roku.
Odwiedza nas 169 gości oraz 0 użytkowników.
